Προηγούμενη σελίδα

«Eἴκοσι καί πέντε χρόνια (25)
ἀπό τήν ἔνταξη τῆς Ἑλλάδας στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη
καί ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σ’Αὐτήν»



π. Ἱερωνύμου Κάρμα,
Γραμματέως τῆς Συνοδικῆς Επιτροπῆς Εὐρωπαϊκῶν Θεμάτων


Εἶναι πλέον γεγονός ἀδιαμφισβήτητο καί ἀναγκαία συνθήκη ζωῆς ἡ ἔνταξη τῆς Ἑλλάδας στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη. Εἶναι στά ἀλήθεια γιά τά ἑλληνικά δεδομένα καί μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ἱστορικῆς σημασίας καί ἀξίας ἡ ἔνταξής της πρό εἴκοσιπενταετίας σ’ Αὐτή. Μᾶς θυμίζει τό γεγονός αὐτό τήν ἱστορική συγκυρία τῶν χρόνων, πρό καί μετά τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ μας, κατά τήν ὁποία ὁ ἑλληνικός κόσμος, καί ὡς πνευματική δύναμη καί ὡς ἱστορικός χῶρος, βρέθηκε μέσα στή χοάνη, πού δημιούργησε ἡ Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία σέ παγκόσμιο τότε ἐπίπεδο.

Στόχος ἐμφανής τότε ἦταν ἡ “Pax Romana” καί ἐπιθυμία ἐκείνων πού ἔβλεπαν καλοπροαίρετα καί τῶν ἄλλων πού ἐκτιμοῦσαν καχύποπτα τά τεκταινόμενα, ἀλλ’ ἐξ’ ἀνάγκης ἐντάχθηκαν στά γεωπολιτικά σχέδια τῆς Ρώμης ἡ διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἀξιοποίηση τῶν πνευματικῶν, οἰκονομικῶν, πολιτισμικῶν, κ.λ.π δεδομένων τῶν λαῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Φιλοδοξοῦσαν νά προάγουν καί νά συνθέσουν τή πνευματική κληρονομιά καί τήν παρακαταθήκη τῶν λαῶν τῆς γῆς σέ μιά παγκόσμια οἰκογενειακή πραγματικότητα, μέ κρητήρια τήν ἀλληλεγγύη, τήν ἰσοτιμία, τήν ἰσονομία καί τήν κατανόηση τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου.

Σέ ἐκεῖνο τό ἱστορικό σῶμα τοῦ κόσμου ἦλθε σάν πνοή ζωῆς καί παρουσία πνεύματος ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Σαρκωμένου Λόγου τοῦ Θεοῦ στό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τοῦ θελήματος Του στόν διψασ μένο γιά ἀλήθεια κόσμο τῆς ἐποχῆς ἐκείνης.

Θά ἦταν ἴσως ὑπερβολικό νά μιλήσουμε γιά ἀναλογικές καταστάσεις στά ἱστορικά δεδομένα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καί τῆς σημερινῆς καί γιά τίς φιλότιμες ἀναζητήσεις καί τίς ὀνειρικές ἐπιδιώξεις τοῦ τότε ἀνθρώπου καί τοῦ σημερινοῦ Εὐρωπαίου πολίτη.

Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νά μιλήσουμε γιά τήν παρεμβολή τῆς θεϊκῆς ἀλήθειας καί τοῦ πιστεύματος τῆς καρδιᾶς τοῦ θρησκευομένου χριστιανοῦ πολίτη τῆς Εὐρώπης σέ ὅ,τι, οἱ ἰθύνοντες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως σήμερα φιλοδοξοῦν νά προσφέρουν στήν κοινωνία μέ τά διάφορα ἀναπτυξιακά προγράμματα καί τίς ἐνέργειες πού προβάλλουν γιά ὑλοποίηση.

Τό χριστιανικό πνεῦμα καί ἡ κοινοτική ζωή τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχουν μέσα τους δεδομένο τό οἰκουμενικό στοιχεῖο καί τήν ἔννοια τῆς παγκόσμιας ἀδελφοσύνης. Φιλοδοξεῖ ἡ Ἐκκλησία νά συνθέσει τήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων μέ τήν ἔμπρακτη ἀγάπη,κσί τήν γνήσια ἀλληλεγγύη. Μέ τήν διάθεση τῆς φιλάνθρωπης συμπόνοιας καί τοῦ ἀλτρουϊσμοῦ ἀγωνίζεται νά διαμορφώσει θεοφώτιστα, μέ τήν βοήθεια καί τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, τό κοινωνικό περιβάλλον.

Αὐτά τά «πιστεύματα» ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει καί αὐτόν τόν οἰκουμενικό χαρακτῆρα της διακηρύσσει ἀνά τούς αἰῶνας σ’ἕνα μεταβαλόμενο κόσμο μέ κοινωνικές διαστρωματώσεις, πνευματικές διαφοροποιήσεις, ἰδεολογικές ἀντιθέσεις καί οἰκονομικές ἀγκυλώσεις καί ἀλλοιώσεις.

Παράδειγμα ὑλοποίησις μιᾶς τέτοιας κοινωνίας ἀποτελεῖ διαχρονικά τό πείραμα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἡ ἑνότητα τῆς Εὐρώπης θά κερδιθεῖ, ἄν τεθεῖ καί πάλι ὡς βάση ζωῆς καί ὀργάνωση τῆς κοινωνίας, ὄχι τό ὑλικό συμφέρον καί ἡ οἰκονομική μόνο εὐημερίατῶν λαῶν, ἀλλά οἱ διαχρονικές ἀρχές καί ἀξίες τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης. Γιά τόν κάθε λαό σημασία δέν θά ἔχει τότε τό τί θά πάρει ὡς οἰκονομικά ὀφέλη ἀπό τήν ἔνταξη αὐτή, ἀλλά πρωταρχικά αὐτό πού θά διατηρήσει ἀνόθευτο ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, δηλ. τήν Ὀρθοδοξία καί τήν ἐκκλησιαστική ὀρθοπραξία.

Μέσα ἀπό αὐτή τήν προοπτική καί κάτω ἀπό αὐτές τίς πνευματικές θεολογικές προϋποθέσεις ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δραστηριοποιεῖται, κηρύσσει καί ἐνεργεῖ τά δέοντα, καί ἐπικοινωνεῖ καί παρεμβαίνει καταλλήλως ἀφ’ ἑνός μέν διά τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Παρακολουθήσεως τῶν Εὐρωπαϊκῶν Θεμάτων στήν Ἀθήνα, τῆς ὁποίας Πρόεδρος τυγχάνει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ κ. Δανιήλ, ἀφ’ ἑτέρου δέ διά τοῦ Γραφείου τῆς Ἀντιπροσωπείας της στίς Βρυξέλλες, πρός τά θεσμικά ὄργανα καί τούς φορεῖς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καί τίς Ἀντιπροσωπεῖες τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου καί τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς στήν Ἑλλάδα.

Θά ἦταν χρέος ἀλήθειας καί εὐθύνης νά μιλήσουμε γιά τόν πρωταγωνιστικό ρόλο, πού ἔπαιξε τά τελευταῖα χρόνια στήν διαμόρφωση τῆς προσφορᾶς, τῆς διακονίας καί τῆς ἐπικοινωνίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Χριστόδουλος. Ὀρθόδοξα σκεπτόμενος ἐνεργεῖ φιλόδοξα καί ἔμπονα ἀγωνιζόμενος ὁραματίζεται μέ περίσκεψη καί ταπείνωση τήν οὐσιαστική συμβολή τῆς Ἐκκλησίας μας καί τήν πνευματική της παρεμβολή σέ κάθε πτυχή ζωῆς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Μέ ἐπίγνωση ἀποστολική, προβάλλει ὡς τρόπο ζωῆς πρός τούς Εὐρωπαίους πολίτες τό τοῦ Ἀποστόλου Παῦλου ὅταν ἔγραφε πρός τούς πρώτους χριστιανούς τῆς Εὐρώπης, τούς κατοίκους τῶν Φιλίππων τῆς Μακεδονίας γιά υἱοθέτηση καί ὑλοποίηση ὅλων ἐκείνων «ὅσα ἐστίν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἀγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετή καί εἴ τις ἔπαινος ταῦτα λογίζεται».(Kεφ. Δ’Παρ.8).



Προηγούμενη σελίδα